Η ζωγράφος Μαρίνα Χαϊκάλη-Σκαρλάτου γεννήθηκε to 1908 στην Αθήνα, όπου και απεβίωσε το 1950. Υπήρξε πρώτη σύζυγος του ζωγράφου Ιωάννη Σκαρλάτου.
Φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τον Νικόλαο Λύτρα και τον Σπυρίδωνα Βικάτο. Συμπλήρωσε τις σπουδές της στο εργαστήριο του Γεωργίου Ιακωβίδη.
Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Ψυχικών Ερευνών του Άγγελου Τανάγρα και εφάρμοζε την ύπνωση και όταν ζωγράφιζε.
Ζωγράφισε κυρίως νεκρές φύσεις και ανθογραφίες, λίγα πορτραίτα και τοπία.
Το έργο προβλήθηκε μέσα από ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα (Ξενοδοχείο Ερμής 1930, Παρνασσός 1932, 1934, Αίθουσα Στρατηγοπούλου 1936, 1939, Μέγαρο Εφεσίου 1937, Βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκη 1938), συχνά μαζί με αυτό του συζύγου της. Έλαβε μέρος και σε ομαδικές εκθέσεις και σε πολλές Πανελλήνιες. Αναδρομική της έκθεση έγινε στο Ζάππειο Μέγαρο το 1950, αμέσως μετά το θάνατό της, όπως και το 1972 στο Καλλιτεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδος, του οποίου υπήρξε μέλος και μεγάλη ευεργέτιδα.
Έργα της βρίσκονται στην Τράπεζα της Ελλάδος, το Υπουργείο Παιδείας, την Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές.