Ο ζωγράφος και χαράκτης Νικόλαος Βεντούρας, γόνος αρχοντικής οικογένειας με καταγωγή από τη Βενετία, γεννήθηκε το 1899 στην Κέρκυρα, όπου και απεβίωσε το 1990.
Σπούδασε στην Αθήνα Βιομηχανική Χημεία το 1916 στην ιδιωτική Βιομηχανική και Εμπορική Ακαδημία. Έλαβε μαθήματα υδατογραφίας από τον Κερκυραίο ζωγράφο Άγγελο Γιαλλινά (1931-1937). Υπήρξε αυτοδίδακτος χαράκτης -με την εξαίρεση της λιθογραφίας, την οποία διδάχτηκε- ασχολούμενος με όλα τα είδη χαρακτικής από το 1932. Αξιοποιώντας τις γνώσεις χημείας, πειραματίστηκε με τα υλικά και τους χρόνους διάβρωσης, πετυχαίνοντας με ακρίβεια να αποτυπώσει την εικόνα που είχε αποφασίσει. Χάρη στην επιμονή του, συνετέλεσε στην εξέλιξη της χαρακτικής με αποτέλεσμα να θεωρείται πρωτοπόρος της.
Με αφετηρία τον ρεαλισμό, έπλασε μια γλώσσα αφαιρετική εξπρεσιονιστική με κυβιστικά και σουρεαλιστικά στοιχεία, φιλοτεχνώντας, από τους πρώτους στην Ελλάδα, έγχρωμες χαλκογραφίες.
Ασχολήθηκε επίσης με τη φωτογραφία και την εικονογράφηση της ηθογραφίας του Κ. Θεοτόκη, «Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα» το 1928.
Πραγματοποίησε ελάχιστες ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα (π.χ. Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο 1963, Γκαλερί «Ζυγός» 1981). Συμμετείχε σε πολυάριθμες ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό (π.χ. Πανελλήνιες από 1947 έως 1987, Μπιενάλε του Sao Paulo 1955 και 1957, Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας 1957, Μπιενάλε του Τόκυο 1957, Μπιενάλε της Βενετίας 1964, Διεθνής Έκθεσης Χαρακτικής Λιουμπλιάνας 1961).
Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στην ΑΓΕΤ Ηρακλής, στη Συλλογή της Alpha Bank, στο Μουσείο Μπενάκη (Πινακοθήκη Χατζηκυριάκου-Γκίκα), στις Δημοτικές Πινακοθήκες Ρόδου και Κέρκυρας, στην Πινακοθήκη του Πανεπιστημίου του Oregon κ.α.