Ο γλύπτης Γιώργος Νικολαΐδης γεννήθηκε στη Μαρώνεια Ροδόπης το 1924 και απεβίωσε στην Αθήνα το 2001.
Σπούδασε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Α.Π.Θ. και στη συνέχεια γλυπτική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, στο εργαστήριο του Τόμπρου, αλλά και του Απάρτη.
Από το ρεαλιστικό ύφος του Θ. Απάρτη, ο οποίος ήταν και δάσκαλός του, προχωρά στη δεκαετία του 1960 σε μια αφηρημένη γλώσσα που τείνει όλο και περισσότερο προς την ελλειπτική απόδοση. Από το 1980 άρχισε να στήνει «περιβάλλοντα»-«εγκαταστάσεις». Μέσα σε άδειους, ψυχρούς χώρους κινούνται ή στέκονται μορφές από γύψο, ντυμένες σαν σύγχρονοι άνθρωποι. Η ιερατικά άκαμπτη ένταξή τους στο χώρο, η βουβή συνομιλία που τις συνδέει υποβάλλουν την αίσθηση του αινιγματικού, του ανοίκειου και της τελετουργίας.
Δίδαξε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών γλυπτική (1970–1991) και διετέλεσε πρύτανης στην ίδια σχολή (1984–1989).
Υπήρξε μέλος του Δ.Σ. της Εθνικής Πινακοθήκης, αλλά και της Επιτροπής Εικαστικών του Υπουργείου Πολιτισμού.
Πολλά από τα έργα του κοσμούν δημόσιους χώρους στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και στο εξωτερικό.