Ο ζωγράφος Πάνος Σαραφιανός γεννήθηκε το 1919 στη Λαμία και απεβίωσε στην Αθήνα το 1968.
Έζησε έως το 1928 στη Λαμία, όπου έλαβε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής στο εργαστήρι του πατέρα του ζωγράφου Γεωργίου Σαραφιανού. Το 1928 εγκαταστάθηκε με την πολυμελή οικογένειά του στην Αθήνα, όπου από τα δεκατρία του χρόνια εργαζόταν σε διάφορες εμπορικές δουλειές, ενώ παράλληλα φοιτούσε σε νυχτερινό σχολείο. Με τον πατέρα του και τον αδελφό του, Νίκο, συνεργάστηκαν στην αγιογράφηση Ιερών Ναών στα Σπάτα και στο Καρπενήσι (1937-1940). Σπούδασε με δασκάλους τους Δ. Μπισκίνη και Ου. Αργυρό στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1939-1945), όπου κέρδισε επαίνους και βραβεία. Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του, στρατεύθηκε στον πόλεμο του 1940 και αργότερα εντάχθηκε στην Εθνική Αντίσταση. Το 1947 άνοιξε το ομώνυμο εργαστήρι-φροντιστήριο ζωγραφικής που διατήρησε ως το θάνατο του με συνεργάτες τον Βρασίδα Βλαχόπουλο και, λίγο πριν τον θάνατό του, το 1968, την σύζυγό του, την ζωγράφο και κεραμίστρια Μαίρη Χατζηνικολή-Σαραφιανού. Από το εργαστήρι, το οποίο δεν δίδασκε μόνο τέχνη αλλά και σκέψη γύρω από αυτήν, αποφοίτησαν πολλοί μετέπειτα γνωστοί ζωγράφοι. Κατά την τετραετή παραμονή του στη Ρώμη (1956-1959), λόγω των σπουδών της συζύγου του, μελέτησε όλη την ιταλική -και όχι μόνο- τέχνη του παρελθόντος και τα σύγχρονα διεθνή κινήματα, σπουδάζοντας παράλληλα νωπογραφία και κεραμική στο Instituto d’ Arte. Το αγιογράφησε τον υπαίθριο Ιερό Ναό του Αγ. Γεωργίου του στρατώνα της Κορίνθου και το 1959 την Πλατυτέρα του Ιερού Ναού του Αγ. Ανδρέα της Ρώμης. Το 1963, διορίστηκε ως μουσειακός καλλιτέχνης στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.
Πραγματοποίησε ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα («Αδέλ» 1954, «Νέες Μορφές» 1961, Κολλέγιο Θηλέων Αθηνών 1961) και συμμετείχε σε ομαδικές (π.χ. Πανελλήνιες 1952, 1960, 1963, La Spezia Ιταλίας 1957, Salon d’Art Παρισιού 1960, Μπιενάλε Sao Paolo 1961, Τελ Αβίδ, Ιερουσαλήμ, Βρυξέλλες, Βόλος, Ύδρα, Ηράκλειο).