Ο ζωγράφος Γεράσιμος Στέρης (Γεράσιμος Σταματελάτος, Georges de Steris, Guelfo Ammon d’ Este) γεννήθηκε στο Διγαλέτο Κεφαλονιάς το 1898 και απεβίωσε στη Ν. Υόρκη το 1987.
Αποφοίτησε από το Ελληνογαλλικό Λύκειο της Αλεξάνδρειας, όπου είχε μεταναστεύσει η οικογένειά του. Φοίτησε στο Σχολείο Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Δ. Γερανιώτη, Σπ. Βικάτο και Γ. Ιακωβίδη, όπου διακρίθηκε με τρία μεγάλα βραβεία (1915-1917). Το 1917 διακόπτει τις σπουδές του για να υπηρετήσει στο στρατό. Με μεσολαβητή τον Νότη Μπότσαρη, υπηρετεί στη Χαρτογραφική Υπηρεσία της Αθήνας έως το 1919.
Στη συνέχεια περιόδευσε στην Ευρώπη (Ιταλία, Μόναχο, Άμστερνταμ). Σταθμός στη ζωή του ήταν η γνωριμία του με τον De Chirico στη Ρώμη. Παρέμεινε στο Παρίσι (1927-1931), όπου παρακολούθησε μαθήματα στην Académie Julian, σπούδασε φιλοσοφία και ψυχολογία στη Σορβόννη και τοιχογραφία και αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων στη Σχολή Καλών Τεχνών και παράλληλα ήρθε σε επαφή με καλλιτέχνες όπως οι P. Picasso, A. Derain και G. Braque. Στο Παρίσι γνώρισε τον έμπορο έργων τέχνης Μ. Σεγρεδάκη, ο οποίος παρέμεινε πιστός υποστηρικτής του έως τον θάνατό του (1948).
Με διαμορφωμένο πλέον ένα ιδίωμα σεζανικό-κυβιστικό και θεματολογία ελληνοκεντρική, στις αρχές του 1931 επέστρεψε στην Ελλάδα. Ο πρωτοποριακός χαρακτήρας του έργου δίχασε με αποτέλεσμα να δεχθεί την αρνητική κριτική του τότε Διευθυντή της Εθνικής Πινακοθήκης Ζαχαρία Παπαντωνίου. Επιφανείς διανοούμενοι, όπως οι Φ. Πολίτης, Σ. Μελάς, Δ. Πικιώνης κ.ά., τον υπερασπίστηκαν με ένα μανιφέστο. Μέχρι τα τέλη του 1936, όποτε έφυγε για τις Η.Π.Α., δούλεψε ως σκηνογράφος σε θεατρικές παραστάσεις με τον Δ. Πικιώνη (1932) και στις αναστηλώσεις του Μυστρά με τον Φ. Κόντογλου (1935).
Κατά τη διαμονή του στις Η.Π.Α. παρέδιδε μαθήματα ζωγραφικής και εργάστηκε στην 20th century Fox, ανέλαβε τη διακόσμηση του Ελληνικού Περιπτέρου στη Διεθνή Έκθεση της Νέας Υόρκης (1938) και επιμελήθηκε την αγιογράφηση Ναών στη Νέα Υόρκη και το Lowell της Μασαχουσέτης. Το 1949 άλλαξε το όνομά του σε Guelfo Ammon d’Este.
Το 1980 έζησε για ένα διάστημα στη Νίκαια της Γαλλίας.
Θεωρείται πρόδρομος του ελληνικού Μοντερνισμού, εισάγοντας ένα εικαστικό λεξιλόγιο με συμβολικές προεκτάσεις και αναφορές στη μεταφυσική τέχνη. Από την αφαιρετική φόρμα των πρώτων του δημιουργιών οδηγήθηκε σε μια ρεαλιστικότερη γραφή με διακοσμητική διάθεση στα έργα που φιλοτέχνησε στην Αμερική.